Ben en motorrijden, pardon “Harley rijden”. Ik heb Ben, naast zijn Solex, alleen ooit op een BMW gezien. Verder is het Harley voor en Harley na. Lang geleden, helaas te lang geleden, elk jaar met de Airmotors op stap naar België, Frankrijk, Duitsland en zelfs Schotland. Legendarisch zijn vooral de “rustdagen” op zaterdag. Al weer een dag op de motor zitten? Ben je gek: bijkomen van de vorige dag, een potje tennissen, maar vooral veel ouwehoeren en de wereld verbeteren. Niet zelden in een of ander restaurant.
Hilarisch was onze lunch in Maubeuge, met vier man een leuk restaurant in de Michelin gids uitgekozen en natuurlijk het “Menu Gourmand” genomen met champagne vooraf en bijpassende wijnen en koffie met cognac toe. Aan het einde van de middag bijkomen op het kerkplein, waar het zonnetje het terras aangenaam verwarmde. Daarna weer dineren, waar? “We hebben net toch lekker en goed gegeten, dan weer hetzelfde, toch?” Je hoort het Ben zeggen! Op zijn advies begonnen we met de koffie en cognac en het diner werd besloten met een glas champagne, het aperitief. Onvergetelijk.
De volgende dag was het nog wat bewolkt, ook in ons hoofd, en we gingen op pad richting NL. Nog even tanken en Ben gooide zijn Harley vol met “gazole”. Gasoline is toch benzine, dacht Ben. Helaas, zelfs een Harley doet het niet meer met een tank vol diesel en na een paar honderd meter met een enorm rookgordijn om hem heen, was de reis voor Ben voorbij en is hij achterop bij één van ons uiteindelijk in NL gekomen. Bladzijden met memorabele motor, ahum Harley momenten zijn te vullen, naar Harley 100 jaar in Milwaukee en daar “wonen” in het huis van mijn neven, pech op de ringweg rond Parijs, te veel om op te noemen, leuk en minder leuk. Ben, mooie herinneringen en ik hoop nog vele in de maak.
Gefeliciteerd, Sandy&Jonneke&Kids
