Dit stukje geld voor een bepaalde periode gedurende mijn werkzaamheden bij Ortholab.
Ben, ik zie je nog binnenkomen met de toenmalige eigenaar, die ons (de werknemers) de nieuwe directeur / eigenaar kwam voorstellen. Wat een veranderingen! Alles ging op de schop, werd veranderd en aangepast. Medewerking werd van iedereen verwacht en anders …….? Het waren roerige tijden, zowel voor de nieuwe baas als de medewerkers. Hij, onze nieuwe baas, bleek in vele opzichten gelijk te hebben. Al werden veranderingen niet altijd zonder slag of stoot doorgevoerd, de meesten bleken echter achteraf een verbetering.
Het werken bij Ortholab bleef “verrassend”, altijd was er wel iets, gebeurde er wel wat, onverwachte dingen bij de vleet. Of dat nu aan de werkgever of de werknemers lag, het is mij nog niet duidelijk. Het zal wel een kwestie van “reageren op” zijn.
Hieronder volgen een paar voorvallen die volgens mij alleen maar bij Ortholab kunnen gebeuren:
Men neemt een leerling aan, jongen begint in de gips en doet zijn werk behoorlijk. Ben bemoeit zich nergens mee, houdt hem van een afstandje in de gaten en lijkt tevreden. Dan na veertien dagen meldt de jongen zich ziek. Ben heeft een afspraak, rijdt de snelweg op en ziet een lifter die hem enigszins bekend voorkomt. Hij neemt de jongen mee en toont belangstelling. “Ja hij heeft werk bij Ortholab, heeft al een paar weken gewerkt en heeft nu een vrije dag / ziektedag opgenomen”. Ben stopt, jongen er uit. Wat er gezegd is weet ik niet maar bij Ortholab hebben wij de jongen nooit meer gezien.
De aanvangstijden van Ben bij Ortholab lagen nog al uiteen. Hij arriveert, loopt langs een blad met erop verzendklare apparatuur, pakt er een apparaat af en dan barst het los. Deugt niets van, etc., etc. met de nodige krachttermen. Ik kan dit niet allemaal beschrijven, maar als je Ben kent weet je wel ongeveer wat er gezegd is. Heel Ortholab is even stil, wat gebeurt er allemaal. Later heb ik gevraagd, was de apparatuur op het blad werkelijk zo slecht? Wel nee, naderhand hebben we alles minutieus nagekeken en het enige apparaat waar wat aan mankeert, pakt Ben eruit. Opmerkingen van de jongens: zeker nog niet ontbeten, slechte nacht, ruzie thuis, nog geen koffie gehad (dus gauw koffie zetten) etc.
Een feit is echter dat Ben een bepaalde gave heeft om juist dat apparaat te pakken of die doos na te kijken of juist om datgene te vragen, waar nog wat aan mankeert. Voor het bedrijf positief maar voor de persoon in kwestie niet zo leuk.
Drinkbare koffie: indertijd heeft Wytse voor kannen gezorgd waarin de koffie een paar uur drinkbaar blijft. Ik ben hem er nog dankbaar voor. Volgens mij maakt het voor Ben echter niet zoveel uit. Voorbeeld: ’s Morgens is er een telefoontje: kom later, misschien wel helemaal niet. Hij wil alleen wat informatie. Ik zet geen koffie.
Opeens is Ben toch aanwezig, heb hem niet zien binnenkomen, hij heeft toch een kan met koffie. Dit blijkt er eentje te zijn van de vorige dag, waar hij gewoon met zijn bezoek de koffie uit drinkt. Heb maar vlug een kan verse koffie gezet en geruild. Nadat het bezoek weg was heb ik wel gevraagd: Ben je proefde / rook toch wel dat het oude koffie was? Hij antwoordde: geen verschil. Ik bedoel maar; de kannen van Wytse waren aan mij zeker besteed, maar aan Ben daar ben ik niet zeker van.
Dagelijks was er wel wat: leuke dingen en minder leuke dingen, het was echter nooit saai.
Ben, graag wil ik je van harte feliciteren ook namens Rijk.
Ans van Grootveld
