Beste Ben,
Het is rond 1991 geweest wij elkaar leerden kennen. Jij zocht een advocaat in verband met reuring binnen de VLHT. Ik kan me de details van de zaak niet meer herinneren, maar ik heb het idee dat je ons daarbij ziet als twee cowboys die een bende veedieven goed schrik hebben aangejaagd.
Dat was het begin van een lange samenwerking. Ik heb je in die jaren leren kennen als een bijzonder man: een onafhankelijke geest, gul, sociaal, kritisch maar bovenal loyaal.
We zijn elkaar in de loop der tijd ook als vrienden gaan beschouwen. Ik herinner me lange telefoongesprekken, die voor een klein gedeelte in beslag genomen werden door zakelijk overleg (je was dan even beknopt als in je e-mails) en voor een groot deel door jouw uiteenzettingen en onze discussies over politiek en maatschappelijke vraagstukken en meer persoonlijke zaken. Ik herinner me ook de gezellig etentjes met onze vrouwen, jouw Marina en mijn Odilia.
Ik ben niet zo’n anekdote-man. Daar is mijn geheugen te slecht voor. Maar één ding ben ik zeker niet vergeten: jij kunt bij mij niet meer stuk sinds je me (ook al weer lang geleden) met een lening hebt ondersteund bij de aankoop van ons toenmalige kantoorpand. Het typeert de vanzelfsprekendheid waarmee je mij toen in een moeilijke periode hebt geholpen dat je daar toen en later, na aflossing van de lening, nooit meer met mij over hebt gesproken en nooit iets van me hebt gevraagd, behalve misschien, onuitgesproken, dezelfde loyaliteit die jij toont: op die loyaliteit kun je rekenen, Ben!
Gefeliciteerd, ook namens Odilia, met je 70ste verjaardag! Ik wens je nog vele gelukkige jaren met je familie.
Jan Roels
(p.s. misschien heeft mijn sympathie voor jou ook te maken met het feit dat jouw naam me altijd doet terugdenken aan het vriendinnetje dat ik rond mijn 18e had. Die heette ook Ben !)