Ben ken ik al een hele tijd, meer dan 50 jaar. Eén van de eerste herinneringen aan Ben is uit de tijd dat hij op de vliegbasis Leeuwarden als dienstplichtige moest werken (of kan ik beter zeggen: aanwezig moest zijn?) en hij al verkering met Marina had. Hij kwam dan met het weekend naar de Iepstraat in Amersfoort toe en hij wist niet hoe snel hij zijn “Eerste Grijs” (zijn uniform voor niet-ingewijden) moest uittrekken als hij bij ons kwam logeren. Soms kleedde Ben zich snel om in een burgerkloffie om daarna Marina uitgebreid gedag te zeggen (misschien nog wel iets meer). Ik vond dat uniform juist prachtig en in 1962 was ik juist bezig met te kiezen wat ik na mijn middelbare school moest gaan doen. Ik heb toen af en toe van die gelegenheid gebruik gemaakt om zijn uniform aan te trekken, want ik vond dat maar wat stoer staan.
Uit die tijd een hele andere herinnering aan Ben. We praatten dus over het begin van de zestiger jaren en hoewel mijn ouders best vrij in hun opvattingen waren mocht Ben toen (nog) niet bij Marina slapen. We hadden in die tijd in de voorkamer beneden een tweepersoonsbed, dat moest ik dan met Ben delen. Op zich niets bijzonders, zo ging dat in grote gezinnen, maar op die leeftijd had Ben blijkbaar al last van de nodige hormonen, om niet te zeggen dat hij barstte van de testosteron. Ik kan me nog herinneren dat ik een keer midden in de nacht wakker werd omdat ik een hand via mijn schouder naar mijn borst voelde bewegen………………..en een toekomstige zwager die steunde: “Marina……….”
We hebben er later smakelijk om gelachen!!!!
Dat het inderdaad een paar jaar later m’n zwager werd bewijzen deze foto’s uit de oude doos.
De hormonen zullen onderhand wel wat minder zijn, maar Ben, er is vast en zeker wijsheid en mildheid voor in de plaats gekomen. Van harte gefeliciteerd en nog vele jaren in goede gezondheid!!!!!
Pim en Mieke van Wessem
