(ongeveer) 1975 werd ik voorzitter gemaakt van de Schaakvereniging Nieuwegein. Dat vond ik best omdat een voorzitter bij een goed bestuur niets te doen heeft. Nou ja. Het eerste waar ik tegenaan liep was dat de secretaris (Jan Broeze) mij benaderde omdat “het blaadje” weer veel te laat was verschenen. Dat moest sneller komen om de band met de leden sterk te houden! Ik zou de vervaardiger opzoeken en om meer stiptheid vragen. Het zal U duidelijk zijn dat mijn mening ietwat verschilde van die van de secretaris. Ik ging naar de straat en het huis. De man, ene B. Seijger, bleek thuis. Hij was niet in staat of bereid om over ” dat verdomde blaadje” te praten! Hij had andere zorgen! Die moest ik aanhoren en ik begreep wat er aan de hand was….

Hij, Ben Seijger, was het opperhoofd van een bedrijf dat in opdracht van een tandarts apparatuur maakte die bij patienten in de mond geplaatst hun tanden goed zou laten werken. Die man die alles al deed moest nu ook nog aangeven hoeveel tijd er voor een apparaat nodig was. Zo kon bepaald worden of iedereen wel voldoende hard werkte. Dergelijke opdrachten werden uitgedeeld in vergaderingen waarbij de eigenaar van de zaak, de boekhouder, een accountant en Ben Seijger aanwezig waren. Hoe de gesprekken ook liepen, de uitslag was altijd dat Ben in de komende weken iets moest uitzoeken. Hij was diep ongelukkig met de wekelijkse verzwaring van zijn taken. Ik heb hem toen een woord geleerd: HOEZO? Is er niet iemand anders die ervoor in aanmerking komt.

Twee dagen later staat om half zes bij mij op de stoep Ben helemaal gelukkig omdat de wekelijkse vergadering is afgelopen, zonder dat hij een nieuwe opdracht erbij heeft. Zijn verbaasde ” Hoezo ik” had de gehoopte uitwerking gehad.