Beste Ben,
Héél hartelijk gefeliciteerd met je 70e verjaardag! Een dikke verjaardagszoen! Een annekedote over Ben? Eerst maar eens een paar kreten: “Paardebeet”, “Pontella” en “Achter het Schot”. Weet je het nog?
Het was 1962 toen buurmeisje Els een feestje gaf. Oudste zus Marina was uitgenodigd, wat volleybalvrienden en collega’s van het electrotechnisch bureau Verhoeven, waaronder ene Ben Seijger. “Een hele leuke jongen”, hoorden wij de volgende morgen. Dat konden wij, jongere zussen (en broers), die de stappen op het liefdespad van onze zus met grote interesse volgden, al snel zelf aanschouwen, want reeds vroeg die dag stond Ben bij ons in de Iepstraat op de stoep, of beter gezegd in de achtertuin.
Je bracht leven in de brouwerij, in dat nest mooie meiden, waarover jij later vaak niet kon laten op te merken, dat jij, zoals je het uitdrukte “de eerste keus uit het nest had gehad”. Je bracht je vrienden Ben en Robbie mee, er werden plaatjes gedraaid op de zolder en in de voorkamer en er werd gedanst. Ma maakte het gezellig met toastjes van het huis, een mengsel van leverpastei, mayonaise en hard gekookt ei, en we dronken rode (vruchten?)wijn van de groenteboer, “Pontella”, waar ik absoluut niet tegen kon. Ook onze pa raakte zeer op je gesteld: we weten allen nog hoe hij “op de hem zo eigen wijze”, jouw hospita ging vertellen hoe hij erover dacht, toen jou de kamerhuur werd opgezegd. Hij liet je weten, dat je bij ons blijven, zolang dat nodig was. Je werd liefdevol opgenomen in dat warme nest.
Jouw familie woonde toen in Alkmaar. Marina en jij gingen daar de weekends vaak naartoe en wij hoorden de verhalen over wandelingen in de duinen bij Heiloo en naar Texel. We leerden je ouders, broers en zussen kennen. Onze ouders en de jongste kinderen kampeerden in de vouwwagen van je ouders in St. Maartenszee.
Ook ik kreeg “vaste verkering”, met Roenie, met z’n vieren gingen we wel eens uit en zelfs op vakantie naar Italië. Marina en ik vonden het leuk om dorpjes en kerken te bezichtigen, aan jou niet echt besteed, Ben! Maar in Venetië zou jij een leuke route voor ons uitstippelen ……. ja, ja, wij stelletje naievelingen stonken erin, waar we achter kwamen toen je zelf niet meer wist waar we waren! Het was een mooie tijd van zonnen, zwemmen, lachen, eten, drinken en verliefd zijn.
Maar het werd ook ernst, trouwen, kindertjes krijgen, werken, sporten, nieuwe vrienden en woonplaatsen. We zochten elkaar nog wel op, waarbij ik ook denk aan de vele feestjes in Jutphaas en Nieuwegein, maar meer en meer troffen wij elkaar op de centrale familieplek in de Iepstraat. Veel familiefeesten hebben we met z’n allen gevierd en ook droefenis gedeeld. Met hulp en steun van Marina bouwde je een mooi bedrijf op en niet te vergeten “de Boerderij”.
Inmiddels woon ik alweer jarenlang met mijn Henkie in het oosten van het land, op de grens van de Achterhoek en Twente, het land waar jouw roots liggen……. die in je genen zitten, want een Tukker/Achterhoeker houdt van paarden, groente verbouwen, (bier) drinken, veel ouwehoeren/verhalen vertellen (bij het open vuur), iemand bij “de poot nemen” en niet te vergeten zijn boerderij!
Ben, wij wensen je nog heel veel goede jaren toe, wees een beetje zuinig op jezelf, zodat je samen met Marina oud én een oud, eigenwijs mannetje kunt worden! Ik hoop samen met Henk nog vaak een bakkie of een glaasje (fris?) met jullie te doen! Liefs van Roos en verder van Henk:
Hallo Ben,
Je bereikt nu de 70 jarige leeftijd en van die zeventig jaren kennen we elkaar al bijna vijftig jaar! Wie had toen in het begin kunnen bedenken dat we ooit nog eens in de vorm van zwagers familie van elkaar zouden worden.
Ik heb je leren kennen in de beginjaren zestig van de vorige eeuw, dat klinkt wel echt oud hé?, en ik herinner me nog steeds goed dat we toen verscheidene keren met z´n drieën, Jij, Jeroen en ik, naar café Clementshof en In den Grote Slok in Amersfoort zijn gegaan om daar aan de bar te borrelen en een blufpokertje met elkaar te spelen.
Al die jaren nadien heb je in de veronderstelling verkeerd dat wij jou er destijds probeerden in te luizen, maar ik wil je nu na al die jaren toch wel vertellen en verzekeren, dat daarvan echt geen sprake is geweest en dat, als dat al zo heeft geleken, het echt bijzonder toevallig was! Je kunt het misschien nog steeds moeilijk geloven, maar het is echt de waarheid.
Ik hoop, dat we beiden nog in goede gezondheid lange tijd als zwagers door het leven mogen gaan, dat we plezier met elkaar kunnen beleven, want dat heb ik wel ervaren, ook jij bent, net als ik, een levensgenieter die houdt van uitjes, lekker happen, lekkere drankjes en ga zo maar door.
Ben, bedankt dat wij bij jouw feest kunnen en mogen zijn, van harte gefeliciteerd met deze mijlpaal en natuurlijk zien we nu al weer uit naar je volgende feest !
Henk uut ’t Verre Oosten, waar jou roets zijn gelegen.
